Art stations fundation - by Grażyna Kulczyk


Kirstine Kyhl Andersen Grandiloquent

choreografia / reżyseria światła 
Kirstine Kyhl Andersen

taniec 
Przemysław Kamiński, Karolina Kraczkowska, Christos Papadopoulos, Esther Wrobel

asystent choreografa 
Christos Papadopoulos

muzyka 
Claudio Giovanni, Antonio Monteverdi, Michelangelo Rossi, Diego Ortiz, Giovanni Gabrieli, Giovanni Paolo Cima, Biagio Marini

muzycy 
Gunnhild Tønder (klawesyn), Ingrid Økland (skrzypce), Emily Robinson (wiolonczela)

konsultacja muzyczna 
Niels Bjerg

realizacja techniczna 
Łukasz Kędzierski

we współpracy z
Dansens Hus / Kopenhaga i Fundacją Burdąg

Po drugim spektaklu, 26.11, zapraszamy na dyskusję z artystami Old Music New Dance, którą poprowadzi krytyk tańca i koordynator towarzyszącej projektowi sesji – Jadwiga Majewska

IMG 8774 KKyhlAndersen Grandiloquent m

W trakcie studiów nad życiem w epoce baroku natknęłam się na opis wczesnych recepcji nowego rodzaju muzyki.

W opisie reakcji na tę muzykę często pojawia się określenie grandiloquent – pompatyczna. Z jednej strony bawi mnie, a z drugiej ciekawi fakt, że potoczne odczuwanie muzyki barokowej nie zmieniło się znacząco po dziś dzień. Słownik oksfordzki języka angielskiego tak wyjaśnia termin grandiloquence: pompatyczność (określenie formalne, pejoratywne); użycie długich bądź skomplikowanych słów w celu wywarcia wrażenia na otoczeniu.

Mając to określenie w pamięci zaczęliśmy przyglądać się temu, jak połączyć ze sobą w jeden zespół na jednej scenie trzech muzyków wykonujących utwory barokowe oraz czterech tancerzy tańca współczesnego.

Punktem wyjścia stało się zagadnienie improwizacji w ramach muzyki baroku, gdzie pewna część partytury jest zawsze otwarta na swobodną interpretację. Poddaliśmy partytury manipulacjom czasowym – poszczególne nuty uległy wydłużeniu lub skróceniu w celu uzyskania bezpośredniej relacji z ruchami tancerzy.

Głównym naszym celem było stworzenie jednego organizmu z tancerzy i muzyków oraz wykreowanie spektaklu, w którym widzowie podążają za zespołem nieustannie zaangażowanym w uzgadnianie między sobą, negocjowanie i odnajdywanie konkretnych scenicznych rozwiązań dla pojawiających się tu i teraz sytuacji. Struktura spektaklu jest ustalona, lecz konsekwentnie zostawiamy wykonawcom swobodę dokonywania ciągle nowych wyborów.

Kirstine Kyhl Andersen (Dania)
w 2004 r. ukończyła School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie. W tym samym roku wspólnie z kompozytorem Nielsem Bjergiem założyła zespół [WEGO], w skład którego wchodzi obecnie czterech tancerzy i czterech muzyków z pięciu różnych krajów (www.wego.dk). Współpraca Kirstine i Nielsa ogniskuje się wokół pytania jak zintegrować koncert na żywo ze spektaklem tanecznym. Artystów zajmuje także to, w jaki dokładnie sposób współbrzmią ze sobą ruch i partytura muzyczna. Swoje spektakle pragną grać zarówno w teatrach, jak i salach koncertowych z nadzieją na pozyskiwanie coraz szerszej widowni. Do tej pory zespół stworzył 8 produkcji. W 2005 r. Kirstine i Niels wygrali konkurs choreograficzny Dansolution w Kopenhadze (spektaklem „[MEGO] an assisted solo#2”). Ostatnimi laty [WEGO] otrzymało wsparcie ze strony Duńskiej Rady Sztuki. Dzięki temu mecenatowi artyści mogli we wrześniu 2010 r. zainicjować okres poszerzonych choreograficznych studiów i rezydencji.
Kirstine pracuje także jako tancerka; jest pedagogiem i doradcą w zakresie choreografii. Od ukończenia studiów mieszka i pracuje w Kopenhadze.

Przemysław Kamiński (Polska)
Studiuje choreografię w Akademii Muzycznej im. Bacewiczów w Łodzi. Stypendysta Instytutu Muzyki i Tańca (program: wspieranie aktywności międzynarodowej). Doświadczenie taneczne zdobywa szkoląc się w Polsce i za granicą u takich pedagogów jak Karolina Kroczak, Corine Lanselle, Peter Jasko, David Zambrano, Marta Coronado, Martin Kilvady. Współpracował z Nicole Seiler (Szwajcaria) przy projekcie „Living room dancers” w ramach Festiwalu Ciało/Umysł w Warszawie, a także z Karoliną Kroczak przy spektaklu „Tropiciele” (Teatr Tańca Zawirowania). Jest autorem choreografii do spektaklu „I love war. Traktat o dobrej wojnie” (reż. Red Haddad) w Instytucie Teatralnym w Warszawie. Współpracuje z Interdyscyplinarną Fundacją Artystyczną Kombinat Twórczy.

Karolina Kraczkowska (Polska)
jest absolwentką studiów podyplomowych w Laban Centre w Londynie (Transitions Dance Company) oraz Instytutu Lingwistyki Stosowanej. Swoją drogę artystyczną rozpoczęła w Polskim Teatrze Tańca w latach 2004-2007 występując w choreografiach autorstwa Ewy Wycichowskiej, Pauliny Wycichowskiej, Jacka Przybyłowicza, Istvana Juhosa Puto, Karine Saporty, Virpi Pakhinen, Susanne Jarresand, Iwony Olszowskiej. Podczas pobytu w Londynie miała zaszczyt współpracować z Lost Dog, Rosemary Butcher, Allison Brown, Jasmin Vardimon, Yong Ming Cho, Athina Vahla, Toni Mira, Fin Walker oraz Janiną Rajakangas. Jej ostatnie projekty związane były z izraelskim duetem choreograficznym Or & Oran Dance Company oraz Henrikiem Kaalundem i Kostią Rapoport (improwizacja integrująca ruch z realizowanym na żywo dźwiękiem).

Christos Papadopoulos (Grecja)
Studiował nauki polityczne i aktorstwo w Atenach oraz taniec / choreografię w School for New Dance Development w Amsterdamie. Pracował jako choreograf i reżyser ceremonii otwarcia i zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Atenach w 2004 roku. Tańczył dla wielu choreografów i zespołów, m.in. dla Dimitris Papaioannou Dance Company (GR), Alexandry Waierstal (DE/CY), Roberta Steijna (NL), kompanii [WEGO] (DK). Stworzył ruch sceniczny do wielu przestawień teatralnych; uczy tańca w szkołach i na warsztatach w Grecji i Europie.

Esther Wrobel (Izrael / Dania)
Tańca uczyła się w Mathe Asher School for Perfoming Arts (MASPA) w Izraelu. Po szkole dołączyła do Kibbutz Contemporary Dance Company. Od 2003 roku mieszka w Kopenhadze i pracuje jako niezależna tancerka i performerka, głównie w krajach skandynawskich, Holandii i Francji. W latach 2004-2007 współpracowała z zespołem Ariadone Carlotty Ikeda. W swoich własnych spektaklach Esther często pracuje z muzykami, filmowcami i cyrkowcami. Jest certyfikowanym nauczycielem sztuk walki i gimnastyki, uczy także akrobatyki w wielu szkołach cyrkowych i szkołach tańca w Danii.

Gunnhild Tønder (Norwegia)
Po studiach z zakresu fortepianu i klawikordu w Akademii Griega w Bergen oraz w Akademii Sibeliusa w Helsinkach, ukończyła studia w Duńskim Konserwatorium Królewskim w klasie Larsa Ulrika Mortensena. Jest jedną z najbardziej obiecujących klawikordzistów krajów nordyckich koncertującą i nagrywającą w całej Europie. Jej projekty obejmują m.in. nagrania z Pernillem Petersenem i wiolonczelistą Thomasem Pittem, koncerty składanek włoskich utworów operowych epoki baroku „I natt I natt” w Operze w Malmö, „Oratorium Bożonarodzeniowym” Bacha i „Mesjaszu” Haendla z Norrlands Operas Symphony Orchestra, „Orlando” Haendla dla Opery Australijskiej w Melbourne, „Orfeusza” Monteverdiego i „La Canterina” Haydna w Kopenhadze, tournée z Saraband Consort w Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Chorwacji, debiut z Mercurius Ensemble w Cadogan Hall w Londynie i występy ze własnym zespołem Handel with Care w całej Skandynawii. Gunnhild często koncertuje także z norweskimi flecistami Caroline Eidsten Dahl i Ingeborg Christophersen oraz ze skrzypkiem Christianem Eidstenem Dahlem. Od niedawna współpracuje z Ålesund Strykekvartett – zespołem wykonującym zarówno muzykę współczesną, jak dawną.

Ingrid Økland (Norwegia)
mieszka w Oslo, gdzie jest muzykiem niezależnym wykonującym utwory na współczesnych i barokowych skrzypcach. Regularnie koncertuje z norweskimi zespołami muzyki barokowej: Barokkanerne i Norweską Orkiestrą Barokową. Studiowała grę na skrzypcach barokowych u Sirkka-Liisa Kaakinen-Pilch w Kopenhadze, uczestniczyła także w kursach mistrzowskich muzyki dawnej w Tomar (Portugalia) i w Sund (Norwegia) prowadzonych przez Richarda Gwilta. Równolegle z nauką gry na skrzypcach barokowych, od 2005 roku Ingrid studiowała także grę na skrzypcach współczesnych. Ingrid jest członkiem norweskiego zespołu TidligFolk (WczesnyFolk), który łączy muzykę baroku z norweską muzyką ludową.

Emily Robinson (Wielka Brytania)
studiowała grę na wiolonczeli w Królewskiej Akademii Muzyki w Londynie pod kierunkiem Matsa Lidströma i Jennifer Ward-Clarke. W 1998 roku zdobyła miejsce w klasie wiolonczelisty grającego na instrumencie barokowym Jaapa ter Lindena w Konserwatorium Królewskim w Hadze, uzyskując stypendium na dalsze studia od Fundacji Muzycznej Księżnej Münster (dyplom w 2003 roku w zakresie wykonawstwa muzyki dawnej). W Holandii Emily założyła zespół o nazwie Opera Quarta, z którym wygrała dwa międzynarodowe konkursy muzyki dawnej: Premio Bonporti i Van Wassenaer Concours. W 2007 roku nagrana przez Opera Quarta płyta z utworami Jeana-Marie Leclaira (ORF) otrzymała nagrodę Diapason d’Or francuskiego czasopisma „Diapason”. W 2004 roku Emily powróciła do Londynu i przez rok uczestniczyła w programie Jerwood dla młodych muzyków z Orchestra of the Age of Enlightenment. Koncertuje z zespołami w Wielkiej Brytanii i za granicą, w tym z Academy of Ancient Music, The King’s Consort, Les Muffatti, Concert d’Astrée i Le Cercle de l’Harmonie. Gra na wiolonczeli skonstruowanej w 1762 roku w Londynie przez Thomasa Smitha.

Niels Bjerg (Dania)
Jest duńskim kompozytorem i gitarzystą. Edukację muzyczną zaczął od gry na skrzypcach i fortepianie, by ostatecznie poświęcić się gitarze. W 2004 ukończył Konserwatorium w Amsterdamie z dyplomem gitarzysty jazzowego. Od 2004 roku współprowadzi razem z Kirstine Kyhl Andersen muzyczno-taneczną kompanię [WEGO] (www.wego.dk).

OMND PL4

OMND GRANDILOQUENT PL